Η ΦΟΝΙΣΣΑ ΤΟΥ ΑΛ. ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ

Η ΦΟΝΙΣΣΑ  

    ΤΟΥ ΑΛ. ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ

Χαδούλα η Φραγκογιαννού

λένε την ηρωίδα

που ζει μες τη μιζέρια της

χωρίς καμιά ελπίδα

Γυναίκες σκέφτεται ποτέ

δεν πρέπει να γεννιούνται

γιατί σε όλη τη ζωή

αυτές θα τυραννιούνται

Μικρή ‘ταν υπηρέτρια

φρόντιζε τους γονείς της

μέχρι αυτή να παντρευτεί

και πάει στο τσαρδί της

Παντρεύτηκε και έγινε

σκλάβα στο σύντροφό της

και πληγωμένο ένοιωθε

για πάντα το εγώ της

Δούλα σαν έκανε παιδιά

για την ανατροφή τους

και φρόντιζε πάντα για την

εξυπηρέτησή τους

Έγινε με την κόρη της

δουλεύτρα στα εγγόνια

η μοίρα γράφει η γυνή

να τυραννιέτ’ αιώνια

Άρρωστο είναι δίπλα της

της κόρης της το βρέφος

και το μυαλό της θόλωσε

περνώντας ένα νέφος

Λεχώνα είν’ η κόρη της

κοιμάται ο γαμπρός της

και η ευθύνη του μωρού

πέφτει στον εαυτό της

Κοκίτης η ασθένεια

ταλαιπωρεί τους πάντες

η ευτυχία είν’ μακριά

δεμένη με ιμάντες

Σκέφτηκε τη συζήτηση

που ‘χε με τους γειτόνους

πως οι γυναίκες άπασες

πρέπει να κάνουν φόνους

Σαν γεννηθεί το θηλυκό

θα πρέπει να το πνίγουν

γιατί δρομάκια δύσκολα

για τους γονείς ανοίγουν

Χρειάζεται προίκα να βρεθεί

ο άντρας να την πάρει

κάνει ο χάροντας σ’ αυτήν

και στους γονείς της χάρη

Και πήρε την απόφαση

να τους εξιλεώσει

τα βάσανα ενός παιδιού

στην κόρη μη φορτώσει

Πήρε του βρέφους τη ζωή

δεν άφησε σημάδια

και μοιρολόγια άρχισε

να λέει στα σκοτάδια

Ξύπνησε και η κόρη της

ήρθε και ο γαμπρός της

ποτέ δεν καταλάβανε

 το έργο το δικό της

Και ο γιατρός βεβαίωσε

κι είπε την εκδοχή του

τελείως φυσιολογικά

έχασε τη ζωή του

Οι τύψεις τη Φραγκογιαννού

σαν ήρθε στα καλά της

πολύ τήνε βασάνισαν

κι έχασε τα μυαλά της

Πως ήταν θέλημα Θεού

ήθελε να πιστέψει

τον άγιο παρακαλεί

σωτήρα να την στέψει

Να σώζει οικογένειες

απ’ των παιδιών τα βάρη

με το μυαλό της το θολό

απόφαση θα πάρει

Την έγκριση απ’ το Θεό

ζητάει η Χαδούλα

ν’ αφήσει όλα τα παιδιά

χωρίς μια αδελφούλα

Μια μέρα ηλιόλουστη

για βότανα ‘χε πάει

η άρρωστη του γείτονα

γυναίκα να τα φάει

Στου περιβολά το κτήμα

πάει να βρει το Γιάννη

μα κείνος κάπου έλειπε

και το αμόκ την πιάνει

Τα δυο κορίτσια μόνα τους

ήταν κοντά στη στέρνα

και τα πετάει στο νερό

και πνίγοντ’ ένα – ένα

Μα πονηρά σκεφτόμενη

να μην την καταλάβουν

στης στέρνας πέφτει το νερό

οι άλλοι πριν προλάβουν

Καθυστερεί επίτηδες

μέχρι που να πνιγούνε

κι από τη στέρνα άψυχα

μαζί της πια να βγούνε

Της δώσανε τα εύσημα

για την προσπάθειά της

δεν καταλάβαν θύματα

πως ήτανε δικά της

Νομίζει ότι του Θεού

 είναι αυτή το χέρι

και μόνο με το θάνατο

τη λύτρωση θα φέρει

Μες το μυαλό της έπαρση

νοιώθει πολύ μεγάλη

μακριά να διώξει το κακό

σκοπό της έχει βάλει

Θέλει να φέρει λύτρωση

για να μην τυραννιούνται

κι ήρεμες τον αιώνιο

τον ύπνο να κοιμούνται

Κατάφερνε και ξέφευγε

δεν άφηνε ενδείξεις

και για να καταδικασθεί

χρειάζονται αποδείξεις

Τον κλέφτη λένε αγαπά

μα και το νοικοκύρη

κι έτσι τα πάντα ο Θεός

δίκαια τα σερβίρει

Στο θάνατο ενός παιδιού

ήταν κοντά εκείνη

κι όλοι την κατηγόρησαν

χωρίς να ‘χει ευθύνη

Πήγαν οι χωροφύλακες

αυτήν για να συλλάβουν

τρέχοντας όμως έφυγε

για να μην την προλάβουν

Πάνω στην καταδίωξη

απ’ τους χωροφυλάκους

προσπάθησε του θάνατου

ν’ ανοίξει κι άλλους λάκκους

Περνώντας νοιώθει ξαφνικά

συμπτώματα ιλίγγου

και πνίγει μ’ ευχαρίστηση

την κόρη του Λυρίγγου

Άμα την συλλαμβάνανε

δεν είχε καμιά τύχη

στο ξερονήσι να βρεθεί

ήθελε να πετύχει

Τ’ ανθρώπινα βαρέθηκε

τα πάθη και τα μίση

θέλει να βρει τον Άγιο

για να την ευλογήσει

Πέφτει μέσα στη θάλασσα

να πάει στο ξερονήσι

να το προικιό μου πρόλαβε

μόνο ν’ αναφωνήσει

Ανάμεσα σ’ ανθρώπινη

κι άγια δικαιοσύνη

τα άγρια τα κύματα

την πήρανε κι εκείνη

Αυτό που είπε ο Χριστός

πρέπει να καταλάβεις

πως μάχαιρα αν έδωσες

τη μάχαιρα θα λάβεις

ΜΠΑΜΠΗΣ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ ΑΜΑΡΥΝΘΟΣ