Ο ΜΙΚΡΟΣ ΠΡΙΓΚΗΠΑΣ ΕΜΜΕΤΡΟΣ

                                                                                                                                                                                                                             

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΠΡΙΓΚΗΠΑΣ

                     Του Αντουάν Σαίντ Εξπερύ

Στον Αντουάν Σαιντ Εξπερύ

το Γάλλο Συγγραφέα,

θα ταίριαζε καλύτερα

τ’ όνομα του Μορφέα.

Μας χάρισε τ’ ονειρικό

μικρό αυτό βιβλίο,

που κρύβει μέσα της ζωής

όλο το μεγαλείο.

Είναι αυτό ολόκληρο

ύμνος προς τη φιλία,

που άμα είν’ αληθινή

δεν εισχωρεί κακία.

Όλο τον κύκλο της ζωής

μέσα μας περιγράφει,

μ’ άριστα συναισθήματα

αυτός το υπογράφει.

Αρχίζει ο αφηγητής

να λέει τα δικά του,                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                    

στα χρόνια του τα τωρινά,

μα και τα παιδικά του

Μικρός κάνει μια ζωγραφιά

ωραία με πινέλο ,

κι όλοι το φίδι νόμιζαν

πως ήτανε καπέλο.

Κανείς μεγάλος δεν μπορεί

στο βάθος να κοιτάξει

και τ’ όνειρο τ’ αφηγητή

για πάντα θα πετάξει.

Οι ενήλικοι τις αγνοούν

τις σκέψεις των παιδιών τους

γιατί βαδίζουν συνεχώς

στον κόσμο το δικό τους

Έχουν προβλήματα πολλά

 για φίλους δε ρωτάνε

τις απολαύσεις κυνηγούν

γιατί σ’ αυτές ξεσπάνε

Ήθελε ο αφηγητής

να ‘ναι ζωγράφος πρώτος,

όμως δεν τον αφήσανε

και έγινε πιλότος.

Με το αεροπλάνο του

πολύ συχνά πετάει

και του φιδιού τη ζωγραφιά

πάνω του κουβαλάει.

Καταμεσής στην έρημο

πέφτει τ’ αεροπλάνο

και πρέπει της επισκευής

να κάνει τούτος πλάνο

Και να το φτιάξει βιαστικά

να μπει σε μία τάξη

για να μπορέσει γρήγορα

να το ξαναπετάξει.

Όταν τα εργαλεία του

κρατούσε αγκαλιά,

βλέπει εκεί ένα παιδί

μ’ ολόχρυσα μαλλιά.

Ξαφνιάστηκε και ρώτησε

πως βρέθηκε εκεί

και άκουσε της ανθρωπιάς

έντεχνη μουσική.

Είμαι του λέει κάτοικος

ενός μικρού πλανήτη

και ψάχνω για φιλόξενο

μες τους ανθρώπους σπίτι.

Επάνω στον πλανήτη μου

ένα λουλούδι έχω,

τριαντάφυλλο ονομάζεται,

μακριά του δεν αντέχω.

Ο πρίγκιπας σταμάτησε,

κοίταξε τον πιλότο

και ζήτησε από αυτόν

το σύντροφο τον πρώτο.

Με μια θερμή παράκληση

ζητά να ζωγραφίσει,

ένα αρνάκι ήσυχο

και να του το χαρίσει.

Αρνί θέλει για φίλο του

να πάρει στον πλανήτη,

να τρώει κάθε μπάομπάμπ

όταν θα σκάει μύτη.

Τα μπάομπάμπ δέντρα κακά

γινόντουσαν μεγάλα,

μ’ ένα μονάχα γέμιζε

και δε χωρούσαν άλλα.

Είν’ άπρεπο το δέντρ’ αυτό

ν’ αφήσεις να βλαστήσει,

γιατί με ρίζες του κακού

τον κόσμο θα γεμίσει.

Γι αυτό μας λένε το κακό

από μικρό το κόβεις,

με το καλό στο πλάι σου

παντοτινά προκόβεις.

Του έδειξε τη ζωγραφιά

που έφτιαξε μικρός

κι ο πρίγκιπας απάντησε

λες κι ήτανε σοφός.

Δεν θέλω τον ελέφαντα

μες σε φιδιού κοιλιά,

ένα αρνάκι ζήτησα

να πάρω αγκαλιά.

Μετά από προσπάθειες,

δεν θα το καταφέρει,

όμως με ένα τέχνασμα

πήρε το πάνω χέρι.

Του έφτιαξε ένα κουτί

και έκανε τρεις τρύπες

και είπε μέσα το αρνί

είναι όπως μου είπες.

Φτιάξε μου κι ένα φίμωτρο

στ’ αρνάκι να το βάλω,

μη φάει το τριαντάφυλλο

γιατί δεν έχω άλλο.

Σ’ ευχαριστώ που μου ‘φτιαξες

το όμορφο αρνάκι

θα το ‘χω στον πλανήτη μου

για πάντα φιλαράκι

Ηφαίστεια έχει εκεί

που για να μη θυμώσουν,

τα καθαρίζω συνεχώς

άνετα για να νοιώσουν.

Πολλούς πλανήτες γύρισα

κι είδα πολλούς ανθρώπους

κι αυτοί όπως διαπίστωσα

διάφορους έχουν  τρόπους.

Στον πρώτο βρήκα βασιλιά

μόνος να βασιλεύει

και κάποιον για υπήκοο

να βρει αυτός γυρεύει.

Όταν με είδε άρχισε

τις διαταγές να δίνει,

για πράγματα αποδεκτά

το κέφι του να γίνει.

Μετά τον ματαιόδοξο

στον άλλο τον πλανήτη,

που όλα τα σνομπάριζε

κι είχε ψηλά τη μύτη.

Καθόλου δεν αρέσκεται

να δίνει απαντήσεις

και μόνο ενδιαφέρεται

για τις φιλοφρονήσεις.

Στον τρίτο ένα μέθυσο

που πίνει να ξεχάσει,

πόσα μπουκάλια στη σειρά

αυτός έχει αδειάσει.

Την απληστία γνώρισα

σ’ επιχειρηματία,

τον Γαλαξία νόμιζε

έχει ιδιοκτησία.

Κι όλο τα άστρα μέτραγε

αυτός αδιακόπως,

ποτέ του δεν κατάλαβε

πως είν’ χαμένος κόπος.

Σ’ ένα πλανήτη τόσο δα

βρήκα το φανοκόρο,

να κινηθεί ελεύθερα

άλλο δεν είχε χώρο.

Κάθε λεπτό του άλλαζε

η νύχτα με τη μέρα,

με τ’ άναμμα και σβήσιμο

είχε φορέσει βέρα.

Παρακαλούσε να ‘τανε

στης γης τον ένα πόλο,

της νύχτας το εξάμηνο

να το κοιμόταν όλο.

Ο γεωγράφος μ’ έστειλε

στη γη να περπατήσω,

σε κάποιες ερωτήσεις του

εγώ να απαντήσω.

Μετά στη γη κατέβηκα

και βρήκα ένα φίδι,

που μόλις συστηθήκαμε,

ήμαστε ήδη φίλοι.

Μου έδειξε τη διαδρομή

και πώς να προχωρήσω

γιατί ανθρώπους ήθελα

πολλούς να συναντήσω.

Στο δρόμο μου συνάντησα,

ω, τι απελπισία,

τριαντάφυλλα αμέτρητα,

μια σκέτη πανδαισία.

Νόμιζα για μοναδικό

 το τριαντάφυλλό μου,

επάνω στον πλανήτη μου,

στον κήπο το δικό μου.

Εγώ εκείνο αγαπώ

και θέλω να μυρίσω,

κάποια στιγμή αργότερα

κοντά του θα γυρίσω.

Μες την απογοήτευση

που βρήκα τόσα άλλα,

μιας αλεπούς συνάντησα

μπροστά μου την κεφάλα.

Για τους ανθρώπους ήθελα

να μάθω την αλήθεια

κι όχι αυτά που γράφουνε

σε τόσα παραμύθια.

Είμαστ’ εχθροί μου ‘πε αυτή

και πρέπει να φιλιώσουμε,

μήνυμα πανανθρώπινο

σ’ όλη τη γη να δώσουμε.

Πρέπει είπε η αλεπού

να με εξημερώσεις,

φίλοι να γίνουμε καλοί

και να μη με προδώσεις.

Θα νοιώσω περισσή χαρά

και θα ανταποδώσω

και της ζωής τα μυστικά

 σ’ εσέ θα μεταδώσω.

Το μάτι μας θαμπώνεται

γι αυτό καλά δε βλέπει,

να βγαίνει από την καρδιά

το κοίταγμά μας πρέπει.

Ετσι θα δούμε καθαρά

σε βάθος την ουσία,

που μάτια επιπόλαια

δε δίνουν σημασία.

Ο χρόνος που ‘χεις συντροφιά

το ρόδο το δικό σου,

το κάνει να ‘ναι όμορφο

και το μοναδικό σου.

Τριαντάφυλλα είναι πολλά

φίλος σου μόνο ένα,

σ’ όλο τον κόσμο σίγουρα

δε μοιάζει με κανένα.

Του πνεύματος η επαφή

και η σωστή φιλία,

σε μεταφέρουν απ’ τη μια,

στην άλλη παραλία.

Απ’ την πολλή την άγνοια

που έχουν τόσοι όσοι,

τους οδηγεί μ’ ακρίβεια

στου σύμπαντος τη γνώση.

Και όλους τους ανεύθυνους

υπεύθυνους τους κάνει

κι είναι αδιαπραγμάτευτο

καλούς ανθρώπους φτιάχνει.

Κάποιους που ‘ναι ανώριμοι

αυτή τους οριμάζει

κι επιχειρήματα σωστά

μες το μυαλό τους βάζει.

Απ’ όλα  το καλύτερο

«σχέσεις χωρίς συμφέρον»,

είναι απόφθεγμα σοφών

και συμβουλή των γέρων.

Το ρόδο σου υπέροχο

μα έχει και αγκάθια,

που είναι υπολείμματα,

αγάπης κατακάθια.

Μετά από την αλεπού

βρέθηκα μες τα τρένα,

άνθρωποι πάνε κι έρχονται

με χαλασμένα φρένα.

Το τρένο συνεχώς κυλά,

σαν πρόβατα τους πάει,

το που θα καταλήξουνε

κανένας δε ρωτάει.

Δεν ξέρουνε να ζήσουνε

δε διάβασαν βιβλία,

να δουν μέσα στο βάθος της

τι κρύβει η φιλία.

Η επιπολαιότητα

είναι κακή συνήθεια

κι από νερό στην έρημο

δεν είχανε προμήθεια.

Κάποτε δίψασαν πολύ

και τη στιγμή εκείνη,

τους ήρθε το συν Αθηνά

και συ τη χείρα κίνει.

Πρέπει μέσα στην έρημο

πηγή να πα να βρούνε,

που τρέχει γάργαρο νερό,

για να ‘χουνε να πιούνε.

Και στην πηγή που βρήκανε

συνάντησε το φίδι,

που απ’ τη γνωριμία τους

πέρασε χρόνος ήδη.

Κάπου εδώ του πρίγκιπα

ο κύκλος τελειώνει

και με την αποχώρηση

τους φίλους του πληγώνει.

ΜΠΑΜΠΗΣ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ ΑΜΑΡΥΝΘΟΣ