Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΜΥΓΔΑΛΙΑΣ

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΜΥΓΔΑΛΙΑΣ

Η μυγδαλιά από παλιά

όπως μας λέει ο μύθος

ήταν κοπέλα όμορφη

ακέραιη με ήθος

Συμβόλιζε αγνότητα

σθένος και καρτερία

πηγή της γονιμότητας

ήταν με εμπειρία

Τη λάτρεψαν σαν Παναγιά

σα μάνα και γυναίκα

μα ήτανε ευάλωτη

από κινδύνους δέκα

Εύθραυστη και αέρινη

όμορφη και ωραία

όλα τα σερνικά παιδιά

την ήθελαν παρέα

Μα με μικρούλα αφορμή

ένοιωθε προδομένη

την ομορφιά της έχανε

και ήτανε θλιμμένη

Οι όμορφες για το λαό

είχανε ατυχία

με αφορμή ασήμαντη

χάναν την ευτυχία

Έτσι και η αμυγδαλιά

με άνθη φορτωμένη

την κάνει άνεμος σφοδρός

σαν ξεπουπουλιασμένη

Υπάρχει κι άλλη εκδοχή

που λέει άλλα λόγια

η μάνα της τη Μυγδαλιά

κλείδωνε στα κατώγια

Η μάνα την προστάτευε

από πολλούς κινδύνους

κι η Μυγδαλιά αμέριμνη

πήγαινε προς εκείνους

Ήταν ομορφοκόριτσο

μοσχοαναθρεμένη

μες τα μοσχομυρωδικά

ήτανε βουτηγμένη

Έβγαινε στο παράθυρο

τον κόσμο ν’ αγναντεύει

θλιμμένη που την κλείδωνε

τη λευτεριά γυρεύει

Όταν την είδε ο Βοριάς

μύρισε τ’ άρωμά της

κι αμέσως ερωτεύτηκε

τα κάλλη τα δικά της

Σαν άντρας παρουσιάστηκε

στη μάνα της μια μέρα

και ζήτησε τη Μυγδαλιά

να της φορέσει βέρα

Το δέχτηκε η μάνα της

και την ευχή της δίνει

με δίχως καθυστέρηση

 ο γάμος τους να γίνει

Ευθύς τον ερωτεύθηκε

κι ο γάμος ετελέστη

όμως η ευτυχία τους

πλήγμα τρανό υπέστη

Σαν την αγκάλιασ’ ο Βοριάς

η Μυγδαλιά παγώνει

και μπρος τα μάτια του γαμπρού

ο βίος της τελειώνει

Γι αυτό και η αμυγδαλιά

ευαισθησία έχει

και τρόπους να προφυλαχτεί

μόνη της δεν κατέχει

Σαν ο Βοριάς τη λαχταρά

για να την αγκαλιάσει

απ’ την πολλή την παγωνιά

την ομορφιά θα χάσει

Μα από έρωτα αυτός

πάντα το ίδιο κάνει

την αγκαλιάζει δυνατά

κι αυτή τα άνθη χάνει

ΜΠΑΜΠΗΣ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ