ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΠΑΡΙΖΙΑΝΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ

ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΠΑΡΙΖΙΑΝΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ

                 ΤΗΣ NINA GEORGE

Δίπορτο το ‘χε η Μανόν

Παρίσι- Προβηγγία

τον Ζαν Περντί πρωτεύουσα

τον Λικ στην επαρχία

Ταξίδια έκαν’ η Μανόν

ανάμεσα στους δύο

και στης λατρείας και οι δυο

κάθονταν το θρανίο

Ο Ζαν Περντί χρόνια πολλά

ερωτοχτυπημένος

και από βέλος χωρισμού

βαριά τραυματισμένος

Τον εγκατέλειψ’ η Μανόν

τον άφησε μονάχο

και ήταν σαν να του ‘ριξε

στο στήθος ένα βράχο

Φεύγοντας του ‘στειλε μετά

ένα κλεισμένο γράμμα

που μες το νου του φάνταζε

σαν βόμβα ένα πράγμα

Φοβόταν πως αν ανοιχτεί

μπορεί αυτό να σκάσει

κι όλες τις αναμνήσεις του

με μιας να τις χαλάσει

Στον εαυτό του κλείστηκε

παρέα με τον πόνο

κι είχε σκοπό μοναδικό

 να βοηθάει μόνο

Έχει  μια επιχείρηση

επάνω σ’ ένα πλοίο

είναι  το Παριζιάνικο

μικρό βιβλιοπωλείο

Σκοπό του έχει βασικό

βιβλία να πουλάει

και γνώσεις θεραπευτικές

πάνω του κουβαλάει

Γι αυτό και λογοτεχνικό

το λέει φαρμακείο

κι όσοι το επισκέπτονται

το νοιώθουν πιο οικείο

Χαπάκια λογοτεχνικά

ο Ζαν Περντί μοιράζει

και κάθε πόνο ψυχικό

από τη μέση βγάζει

Βιβλία έχει πάμπολλα

και όλων των ειδών

διαβάζονται ανάσκελα

αλλά και πρηνηδόν

Ανάμεσα στη συλλογή

έχει πολλά ποιήματα

δοκίμια ιστορικά

μα και μυθιστορήματα

Έχει για τους ψαράδες

και για τους κυνηγούς

έχει και ταξιδιωτικούς

δεμένους οδηγούς

Γνωρίζει ότιδήποτε

κάθε βιβλίο γράφει

την προσφορά του τι και πως

αυτός την υπογράφει

Ξέρει τις παρενέργειες

μα και τις επιδράσεις

από κάθε  βιβλίο του

που παίρνεις να διαβάσεις

Άμα του πεις τον πόνο σου

θα βρει το γιατρικό σου

κι έτσι λοιπόν το διάβασμα

θα ‘ναι για το καλό σου

Δεν σου πουλάει αβλεπί

ότι θα  του ζητήσεις

βρίσκει αυτό που χρειάζεσαι

μέσ’ από συζητήσεις

Πολλοί απ’ τους πελάτες του

φεύγουνε πικραμένοι

γιατί στην πρώτη σκέψη τους

είναι προσκολλημένοι

Αυτοί που τον πιστεύουνε

παίρνουν ότι προτείνει

κι είναι δικοί του οπαδοί

απ’ τη στιγμή εκείνη

Μες τη ζωή του η Κατρίν

μπήκε και τον αλλάζει

και η καρδούλα του ξανά

άρχισε να σπαράζει

Σκανδαλισμένος ο Περντί

απ’ της Κατρίν τα νάζια

είπε ν’ αφήσει πίσω του

όλα του τα μαράζια

Τότε το αποφάσισε

το γράμμα να ανοίξει

και πράγματα που αγνοεί

εκείνο θα του δείξει

« Έφυγα γράφει η Μανόν

για να σε ελαφρύνω

γιατί αρρώστησα βαριά

δεν ξέρω τι θα γίνω

Μα τώρα σου ζητώ να ρθεις

για να σε δω λιγάκι

πριν φύγω για το μακρινό

στον Άδη ταξιδάκι»

Αμέσως αποφάσισε

πανιά για να ανοίξει

και τη « Λουλού» το πλοίο του

σε ρότα να το ρίξει

Κάποιες φιλίες έκανε

και του ‘καναν παρέα

έτσι τις ώρες του μ’ αυτούς

περνά  πολύ ωραία

Ο ένας φίλος νεαρός

άριστος συγγραφέας

ήταν ο νεαρότερος

εκείνης της παρέας

Ο σεφ  ήταν ο δεύτερος

που ήταν ερωτιάρης

ήρθε από τη Νάπολι

και ήταν παιχνιδιάρης

Ξεκίνησαν όλοι μαζί

για νότια Γαλλία

για τις παλιές τις γειτονιές

κάπου στην Προβηγγία

Θέλει να ψάξει να την βρει

μπας κι έχει επιζήσει

και η αδιαφορία του

την έχει βασανίσει

Νόμιζε πως τον πρόδωσε

πως  είχε βαρεθεί

γι αυτό και δεν το άνοιξε

για να μην πικραθεί

Οι αναμνήσεις πιο καυτές

έρχονται στο μυαλό του

και την ευθύνη άπασα

ρίχνει στον εαυτό του

Στο δρόμο περιπέτειες

περάσανε πολλές

υπήρξανε συγγραφικές

πολλές  παρεμβολές

Τη συγγραφέα βρήκανε,

βιβλίο είχε γράψει

που του Περντί τον ψυχικό

κόσμο του είχε κάψει

Μαθαίνει ότι η Μανόν

σίγουρα έχει φύγει

και της ψυχής τη συντριβή

θέλει να αποφύγει

Στο δρόμο και ναρκωτικά

λέει ότι καπνίσαν

κι όλοι τα περασμένα τους

ευθύς εξιστορήσαν

Ξαλάφρωσε κάποια στιγμή

και του ‘φυγε ο πόνος

να ‘ρθει φωνάζει την Κατρίν

για να μην είναι μόνος

Θέλει στον τάφο της Μανόν

συγγνώμη να ζητήσει

να του δοθεί η λύτρωση

ελεύθερος να ζήσει

Φτάνουν στο σπίτι της Μανόν

εκεί που ‘χε πεθάνει

και ο καημένος Ζαν Περντί

δεν ξέρει τι να κάνει

Βρήκανε τη Βικτωριά

να δίνει το παρόν

γι αυτό το λόγο άλλωστε

πέθανε η Μανόν

Σπόντα πετά ο Μαξ στον Ζαν

για τη Βικτωριά

νομίζω είναι κόρη σου

λέει με σιγουριά

Σαν φανερώθηκε ο Λικ

φεύγουν όλοι οι άλλοι

και η αμηχανία τους

είναι πολύ μεγάλη

Φεύγει η Κατρίν και με τον Ζαν

μένει ο Λίκ μονάχος

και τον κτυπάει με μπουνιά

σαν να ‘ταν μονομάχος

Αυτό γιατί την άφησες

να φύγει πικραμένη

κι ευθύς οι δυο αντεραστές

βρίσκοντ’ αγκαλιασμένοι

Ο Ζαν δεν τον εκτύπησε

ήτανε μπερδεμένος

δεν πρέπ’ ο Λικ και κερατάς

να είναι και δαρμένος

Πήγε ο Ζαν στο μνήμα της

συγγνώμη να ζητήσει

και κάποια λόγια της Μανόν

να τα αποστηθίσει

«Ο θάνατος δεν γίνεται

ποτέ να μας αλλάξει

πάντα θα είμαστε αυτοί

που είχαμε υπάρξει»

Ο Ζαν Παρίσι γύρισε

απελευθερωμένος

και με βιβλία σπάνια

πολύ ερωτευμένος

Και ζήσανε κι οι δυο μαζί

ο Ζαν με την Κατρίν

κι η Νina George μ’ αυτούς τους δυο

μας λέει το αμήν.

ΜΠΑΜΠΗΣ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ ΑΜΑΡΥΝΘΟΣ