ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΚΟΡΗ ΜΟΥ

Από το βιβλίο του Θοδωρή Καλλιφατίδη

Ναι, γράμματα στην κόρη μου

λέγεται το βιβλίο

κάθισα και το διάβασα

και τώρα  τ’ αναλύω

Ίσως δεν τα ‘χω στη σειρά

και είναι μπερδεμένα

όπως μου κατεβαίνανε

τα ‘χω εγώ γραμμένα

Ο συγγραφέας ομιλεί

για τον ξενιτεμό

και για τον πολυπόθητο

επαναπατρισμό

Για το Ρωμαίο ποιητή

μιλάει τον Οβίδιο

μα είναι απεικόνιση

και για αυτόν τον ίδιο

Αμάρτησε! Την ποίηση

με ρίμα αγαπούσε

και ο πατέρας του συχνά

γι αυτό τον τιμωρούσε

Του ποιητή τα ποιήματα

τον Καίσαρα πειράξαν

και σ’ ένα μέρος μακρινό

το σώμα του πετάξαν

Ίσως γιατί τα ποιήματα

αρέσαν στις γυναίκες

που βλέποντας τον ποιητή

κάνανε σα μπεμπέκες

Εξόρισαν τον ποιητή

μόνο, σε ξένα μέρη

και το καράβι πρόσμενε

τα νέα να του φέρει

Άδικα τον εξόρισαν

το δίκιο του ζητούσε,

κι η ποθητή απάντηση

πολύ καθυστερούσε

Όλα τα αποτύπωνε

με πένα στο χαρτί

της εξορίας ήθελε

να μάθει το γιατί

Η μοναξιά είναι σκληρή

σα βέλος τον τρυπάει

και το μυαλό του συνεχώς

στα περασμένα πάει

Χωρίς την οικογένεια

και τους δικούς τ’ ανθρώπους

την μοναξιά να πολεμά

έπρεπε να ‘βρει τρόπους

Άλλα ήθη και έθιμα

έχουν στον ξένο τόπο

δεν συνηθίζεις γρήγορα

να ζεις μ’ αυτό τον τρόπο

Με γράμματα στην κόρη του

ο χρόνος του κυλούσε

και να βρεθεί στο πλάι της

πάντοτε λαχταρούσε

Το τι περνά στην ξενιτειά

στην κόρη εξηγούσε

οι ντόπιοι πως του φέρονται

σ’ αυτήν εξιστορούσε

Σε κάθε δυσκολία του

οι στίχοι τον λυτρώνουν

κι όλες τις πίκρες μακριά

από εκείνον διώχνουν

Τα μάτια που δεν βλέπονται

γρήγορα λησμονιούνται

τα γράμματα του ποιητή

ετούτο αφηγούνται

Καθένας μας το φίλο του

στον κίνδυνο γνωρίζει

τότε τον θέλει δίπλα του

να τον υποστηρίζει

Παρακαλεί τους φίλους του

για να μεσολαβήσουν

να πείσουνε τον Αύγουστο

πίσω να τον γυρίσουν

Όσο και αν παρακαλά

απάντηση δεν παίρνει

και στο μυαλό του συνεχώς

άσχημες σκέψεις φέρνει

Έπεσε τόσο χαμηλά

να τους παρακαλάει

και τη γαλήνη της ψυχής

αυτό του τη χαλάει

Γιατί αυτό  είναι ντροπή

και ξεπεσμό το λέει

κι όντας ευαίσθητος πολύ

στοχάζεται και κλαίει

Η ξενιτειά του άλλαξε

μυαλά και χαρακτήρα

με τον καιρό απόκτησε

γνώσεις πολλές και πείρα

Προβληματίστηκε πολύ

μ’ όλα τα πεπραγμένα

και τα ‘χε ο Οβίδιος

μες το μυαλό μπλεγμένα

Το παρελθόν δε σβήνεται

ποτέ απ’ το μυαλό μας

να ζούμε με τις θύμησες

είναι το ριζικό μας

Για την Ελλάδα έγραψε

στα χρόνια των σπουδών

κι αράδιασε τις αρετές

εκείνης σωρηδόν

Μιλάει για τα όνειρα

που ‘κανε στην Ελλάδα

για το γαλάζιο ουρανό

και τη ζεστή λιακάδα

Έγραψε για τον έρωτα

για την ελευθερία

έγραψε για πραγματική

κι αληθινή φιλία

Ο φίλος ο αληθινός

μόνο θα  σε προδώσει

άμα γρασίδι πράσινο

στον ουρανό φυτρώσει

Την ευτυχία με δουλειά

μπορείς να κατακτήσεις

και την αγάπη αλλονών

με κόπο θα κερδίσεις

Δεν τα πουλούν με το κιλό

μονάχα τα δωρίζουν

και όποιοι είναι άξιοι

μόνοι τους  τα κερδίζουν

Αέναη η αλλαγή

ποτέ δεν σταματάει

σε παίρνει απ΄ τα σπάργανα

στα γηρατειά σε πάει

Έμαθε την κουλτούρα τους

και τους δικούς  τους τρόπους

και ένοιωσε σαν άνθρωπος

ανάμεσα σ’ ανθρώπους

Το ψέμα γέφυρες χαλά

ποτέ του δεν τις κτίζει

και με παγίδες δύσκολες

το δρόμο μας γεμίζει

Η νοσταλγία αλύπητα

τον ποιητή μαστίζει

και το μυαλό του συνεχώς

στον τόπο του γυρίζει

ο πόνος για το γυρισμό

ποτέ δεν έχει τέλος

και το μυαλό του το τρυπά

το αιχμηρό του βέλος

Η πιο καλή τ’ εξόριστου

στιγμή ο γυρισμός

γιατί με τους ανθρώπους του

τελειώνει ο χωρισμός

Όμως του γυρισμού ποτέ

δεν είχε ευκαιρία

και θάφτηκε εξόριστος

κι από την εξορία

ΜΠΑΜΠΗΣ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ 10-03-2015